در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان آسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست...

همان لبخندي كه توآن را
از من مي ربودي بر لبانت
زينت بست.

و به آرامي از من فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه مي كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي مي انديشيد كه
آسمان بهاري يعني ابر

باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
بود براي با او بودن....

                                   اي دوست

آخر اي دوست نخواهي پرسيد
که دل ازدوريت چه کشيد
سوخت در آتش وخاکستر شد
وعده هاي توبه دادش نرسيد
داغ ماتم شد و بر سينه نشست
اشک حسرت شد و برخاک چکيد
آن همه عهد فراموشت شد
چشم من روشن و روي تو سپيد
جان به لب آمده درظلمت غم
کي به دادم رسي، اي صبح اميد
آخر اين عشق مرا خواهد کشت
عاقبت داغ مرا خواهي ديد....

                                    مهربان

مهربانترين عاشقت شدن لياقت مي خواد که من ندارم ليا قتم اينه که عاشق بنده ات بشم واقعا بعضي اوقات از خودم بدم مي ياد بعضي وقتا ميخوام از قلبم درش بيارم و بذارمش همون جا که قبلا بود ولي نميتونم رهاش کنم اگه اون از ذهنم بره بيرون من ميميرم چون من به ياد اون زنده ام فقط به ياد اون و به اميد اينکه شايدکليد قلبش پيدا بشه و بازش کنه و به من بگه برو اينجا ديگه خونه ي تواست وتو هميشه در قلب من خواهي ماند ميدونم چنين اتفاقي پيش نمي ياد ولي من از خدا کمک مي گيرم اگه دل اون خونه ي من نميشه ولي باز به خودم ميگم من يه خدايي دارم که ميتونه هر کاري بکنه
فقط اي عشق من بدون من هم يه خدايي اون بالا دارم و اين را هم بدون هنوز در انتظار يک نگاه تو هستم

                                       تنهايي      

  وقتي كه ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم.وقتي كه ديگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم.وقتي كه ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد من اورا دوست داشتم.وقتي كه او تمام كرد من شروع كردم.وقتي كه او تمام شد من آغاز شدم.و چه سخت است تنها متولد شدن،تنها زندگي كردن،تنها مردن.

 روزي هزار بار بر صفحه دل بنويس : ميان بود و نبودش تنها يک حرف فاصله است !

به همين سادگي

! ومن روز و شب جريمه سنگين رفتنت را پرداختم وجز دل که روزي هزار بار خراش

افتاد

کسي نفهميد که از ب بودنت تا نون نبودنت فاصله تا بي نهايت بود

.........

                                 شمردم...شمردم  

 چشم گذاشتم

با چشماني باز

وشمردم تا هزار

تو يواشکي قايم شدي

بي آنکه رد پايت را به جاي بگذاري

ومن گرگ شدم

بي آنکه حتي

خيال دريدنت را داشته باشم

همه جا را دنبالت گشتم

پشت کوهها،درخت ها،درياها...

وباز شمردم...شمردم

اين طور که من ميگردم،
هيچ وقت پيدايت نميکنم

خودت بيا و دوباره شروع کن

اين بار ديگر

هيچ کس گرگ نمي شود...

هيچ کس!

                                  چشمان تو

عطر عبور آبي ات از کوچه باغ عشق
گلبوته هاي ياد مرا ناز مي کند
نقاشي نگاه صميمانه ات هنوز
مانده ميان ياسمن آرزوي من
چشمان تو خلاصه اوج پرنده هاست
و قصه ايست از عطش جستجوي من
تو رفتي و نگاه تو از شهر دل گذشت
من در حريم عاطفه پروانه ام هنوز
در باور حقيقت بي انتهاي عشق
مجنون صفت به ياد تو ديوانه ام هنوز

                                  مقصر نبودي  

        
مقصر نبودي
عاشقي ياد گرفتني نيست

هيچ مادري گريه را به کودکش ياد نمي دهد
عاشق که بودي
دست کم
تشري که با نگاهت مي زدي
دل آدم را پاره پاره نمي کرد

مهم نيست

من که براي معامله نيامده ام

اصل مهم اين است

که هنوز همه راه ها به تو ختم مي شود

و تو در جيبهايت تکه هايي از بهشت مرا پنهان کرده اي

نوشتن
فقط بهانه ايست که با تو باشم
 

به نام تنها معبود تنهايي

يا علي با تو اغاز ميكنم با تو اي مرد مردان اي شعله ي سوزان ناپاكي ها

يا علي با تو اغاز ميكنم با تو كه پيامبر با نامت اغاز كرد و دستان پر

قدرتت را در دست گرفت و بلند كرد ان زمان كه فرياد زد(هر كس كه من

مولاي او هستم علي نيز مولاي اوست) با تو اغاز ميكنم يا علي اي

بزرگترين پدر مهرباني ها اي زيباترين واژه بر سر زبانها اي اشنايي

كه همچون غريبه ها شب را تا صبح به فكر فرزندانت كوچه كوچه هاي

شام را ميپيمودي تا نكند فرزندي گرسنه در خواب رود.

با تو اغاز ميكنم اكنون كه نميتوانيم اينچنين پدري را دوباره در كنارمان

احساس كنيم . يا علي اين روزها روزهاي چشم است چشمهايي كه هر

كدام از دردي ميگريند از غصه اي در خواب نميروند و دستاني كه

بلند ميشوند به سوي اسمان تا خدايي كه اين چنين پدري را افريد درد

انها را نيز ببيند در حالي كه خدا بر هر چيز اگاه است

يا علي اكنون كه روزها روزهاي توست كه نام زيبايت را فرشتگان

الهي بر بلندترين طاق اسمان حك ميكنند پس اجازه بده در اين روزها

ما انسانهاي گناهكار نيز نام زيباي تو را ضامن خود قرار دهيم و قران

بر سر بگذاريم و خدا را فرياد زنيم و بگوييم(بك يا الله) و تو را فرياد

زنيم و هم تباران تو را و يا علي گوييم تا دستان پدري مهربان دستان

ما را نيز در دست گيرد

يا علي صداي هق هق مادري را گوش كن كه قران بر سر گذاشته و

و نامت را ميخواند و شفاي فرزندش را طلب ميكند و صداي گريه هاي

پدري را گوش كن كه از نبودن فرزندش داغ دار است

يا علي به زيبايي اين روزها قسمت ميدهيم به زيبايي نام مقدست

اميد را دوباره به قلبهاي ما بازگردان شايد ارام بخش قلب زخم ديده يمان

باشد

يا علي اي زيباترين واژه ي اميد اي مهربانترين اغوش براي دلتنگي

دستهايمان را در دست گير و دوباره ما را به خداي خودمان نزديك

گردان و هيچگاه فرزندانت را تنها مگذار حتي اگر بسيار گناهكارند

و اينگونه نامه ي دلم را تمام ميكنم .يا علي...!

( يا علي گفتيم و عشق اغاز شد)

نازنینم!
باز عطر یاد تو،در خاطره ی اتاقم پیچید!
باز مهربانی چشمهایت،
پنجره ی خیالم را ستاره باران کرد!
باز گرمی دستانت،
روحم را تا دورترین،لمس یادها برد!
نازنینم!
به شب و روز !
به تلؤلؤ امواج !
به برگ برگ شاخه های درختان !

به بی قراری بادهای سرگردان !
به آواز قمری های حیاتم قسم!
نـــمی توانم پلکهایم را به روی خیال تو ببندم!
نــــمی توانم!
نــمی توانم عطر یاد تو را،از چارفصل دلم پاک کنم!
نـمی توانم!باورکن،نمی توانم!
نازنینم!
ایـــن همـــه فاصله را چگونه تاب بیاورم؟
ایـــن همــــه روز راچگونه به تنهایی دوره کنم؟
ایـــن همـــه شمع را با چه رنگی از امیّد، روشن نگه دارم؟
ایـــن همــــــه فصل را تا به کی،خط بزنم؟
چگونه دوستت دارم ها را ترسیم کنم
که کلمه ای حتی،از یاد نرود؟
قصه ی ایـــن همــه دلتنگی را،
با کدام قلم،برایــت بنگارم؟
آخــــر برای تک تک واژه های بی قراریم،
قلمها را طاقتی نیست!
.....
نازنینم!
به اندازه ی تمامـی ابرهای دنیــا،
دلم گرفته است!
به دیدار ایــــن دل غمگین بیا!
شانه هایــت رابرای ایــــن هــمه بارش،کم دارم!

بی نشان

من نشاني از تو ندارم، اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:
در عصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو
کلبه ي غريبي ام را پيدا کن ، کنار بيد مجنون خزان زده و کنار مرداب آرزوهاي رنگي ام!
در کلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو!
حرير غمش را کنار بزن! مرا خواهي ديد با بغضي کويري که غرق عصاره ي انتظار پشت ديوار دردهايم نشسته

در اخرین لحظه دیدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان آسمان قلبم
با تو یا بی تو بهاریست...

و به آرامی از من فاصله
گرفتی بی هیچ كلامی.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود می گفتم :ای كاش این قامت
نحیف لحظه ای فقط لحظه ای می اندیشید كه
آسمان بهاری یعنی ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهانی
و این جمله ،جمله ای
بود بدتر از هر خواهش
برای ماندن و تمنایی
بود برای با او بودن....

                      مرا از یاد بردی  

برایم مثل طلوعی؛ نوید بخش یک روز خوش......

اما من ......

غروبی پر از دلتنگی ؛نشان یک شب پر از دلولپسی ؛ شب زنده داری و دست به دعا بردن برای دیدن دوباره ی توام.....

میدانم همراهی ام میکنی که تا امروز هیچکس طلوعی همراه با غروبی غمگین ندیده است !!!!

و حالا من مانده ام و امیدی محال که هر روز این دل را دیوانه تر می کند ......

                                             تو برو

        اشتباه                                     

برای آخرين بار می رفتم
می رفتم تا دلش را پس دهم
رفتم و هديه اش را بردم
کز خاطرم رود.
بدو گفتم: اينم از ديدار آخر
با رفتنش.با پس دادن هديه اش
گمان می کردم می توانم
او را برای هميشه فراموش کنم

اشتباه کردم. اشتباه
او هنوز هم باقی ست
چهره اش يک چشمه ی نورانی ست

اشتباه کردم. اشتباه

او هنوز بر وسعت چشمانم
در دلم باقی ست
آخر او
يادگار روزهای شیرین من است.....

 شقايق                                             

هنوز دلتنگم، دلتنگ نگاهت، مهربانی چشمانت، هنوز منتظر در انتظارنامه‌اي، پیامی چه کوتاه اما ...........

انتظار به سر آمد از تو خبری نشد روزهابه شبها و شبها به روزها تبدیل شد من در انتظار دوباره دیدنت میسوزم....

                                 سکوت

کجايند آن چشمها که نظاره کنند مرگ تدريجي بي کسی ام را؟
کجايند آن چشمها که نظاره کنند جهنم سرد شعله کشيده تحملم را؟
يادم آمد که به تو گفتم : چه کنيم؟؟؟؟
و تو گفتي :مي خواهمت
يا نه اينطور گفتي
گفتي: پيمان مي بندم با پيمان که تا زمان پيمان ، پيمانم را نشکنم گفتم چطور؟
گفتي : ارزشش را دارد عزيز دل ؛ و من گول حرفهاي چون عسل شيرينت را خوردم....

وقتی بغضم شکسته شد و نفس هایم غرق شد در اندوه بی تابی، فقط سکوت با من بود
گاهگاهی که تنم خسته از لحظه ها به سوی تلخ ترین مرداب زندگی کشیده می شد
شب هایی که بالشم خیس می شد از اشک شبانه و حسرت فقط سکوت با من بود
دیری است که با درد خود هم آشیان شدم و هنوز سکوت با من است کاش به جای تو
بر سکوت عاشق بودم.....

                                    دلیل

نيست شوقی که زبان باز کنم، از چه بخوانم؟
من که منفور زمانم، چه بخوانم‌ چه نخوانم
چه بگويم سخن از شهد، که زهر است به کامم
وای از مشت ستمگر که بکوبيده دهانم
نيست غمخوار مرا در همه دنيا که بنازم
چه بگريم،
چه بخندم،
چه بميرم،
چه بمانم

                                             دل تنگ   

مثل آینه شکستم ، تو ندیدی
صدای شکستنم رو نشنیدی
یادته بهت می گفتم نمی مونی
دیدی آخرش به حرف من رسیدی
پیچکای باغچه مون خشک شدو پژمرد
خاطرات ما رو توی قصه ها برد
دلی که حتی به حرفای تو خوش بود
دیدی آخرش چه جور تو دست تو مُرد
منو دادی به بهانه ، به یه حرف عاشقانه
چه فروختی من و آسون ، زیر قیمت هیچ و ارزون
آروم آروم بازی بازی ، زندگیم دادی به بازی
ما که باختیم و تموم شد ، الهی خودت نبازی
تو نبودی ، تو ندیدی ، بغض و هق هق نشنیدی
واسه بودن تو موندم ، تو چه بیخیال پریدی
رفتی و زدی شکستی ، گلدون اقاقیا رو
چه کنم با باغ بی گل ، باغ سرد بی بهارو

                                               تو چرا؟

باران که می بارد

تمام کوچه های شهر

پر از فرياد من است

که می گويم :

من تنها نيستم

تنها ٬ منتظرم .

تنها . . .

. . . . . .

                                     سکوت

گوش هايت صداي مرا نمي شنيدند
من فرياد مي زدم
اين من بودم
سکوت را فرياد زدم
تو نمي شنيدي
چون صدايم عاشقانه بود
ديگر هيچ نمي گويم.

سکوت ....

                                             مرا  بخاطر می آوری ؟

نمي دانم چقدر از بي تو بودنم گذشته است و چقدر نديدني ها را بهانه روزگار دانستم ....

اما

كاش مي آمدي تا برايت از راز غربت نشيني ام مي گفتم و آنچه را كه در درون خاموشم مي گذرد، مي ديدي!

يك سال ديگر نيز گذشت اما

نيامدي

نديدي

شب لحظه اي به سايه خود بنگر، تا روح بي قرار مرا بيني ....

                                                               با یاد تو...